Verhaaltje, opmerking en video

Romeo & Juliet

Er waren eens...:

"twee geliefden en natuurlijk dolverliefd op elkaar, blij spring huppel blij etc.
Probleem was echter dat ze neef en nicht waren, familie keurde de relatie niet goed en ze mochten niet meer met elkaar omgaan.
Enige oplossing was blijkbaar elkaar tegelijkertijd doden, waardoor ze tot op de dag van vandaag in elkaars gezelschap zijn. Met natuurlijk een mooi bloemetje ernaast."


De opmerking.
Afgelopen zondag waren we uitgenodigd om mee te gaan met een excursie van een lokale school. Onze tolk werkt op deze school en hij had een aantal leuke plekken opgezocht om te bezoeken en om het engels van de leerlingen bij te schaven had hij aan hun gevraagd om tekst en uitleg te geven in het engels.

Eerste plek die we bezochten waren de leerlingen nog aardig verlegen maar kwam na een paar plagerijen al aardig verandering in.

Ook was er één meisje bij met een hoofddoek, vrij stil en verlegen. Leek ook ietwat buiten de groep te staan omdat het overwegend christenen waren die mee waren.

Liep op een gegeven moment naast ditzelfde meisje en eerste wat ze zei was: Wat denk je als je die berg daar ziet? Het doet me denken aan een slapende vrouw.

De berg:

En dat in perfect engels, prettig verrast door haar en ze vertelde later dat dit de eerste keer was dat ze met iemand in het westen had gepraat.

Rest van de dag goed vermaakt, leuke plekken gezien en we hadden een leuke groep en na een aarzelend begin toch veel gepraat met de studenten.

Groepsfoto'tje:

Ook leuk, een filmpje over het verplaatsen van bakstenen naar de 2e verdieping van de werkplaats:



Jos

Visum deel 2

Afgelopen maandag zijn we met vijf man sterk afgereisd naar Parepare. We moesten namelijk ons visum verlengen.

2 weken terug was de eerste afspraak, deze ging niet door vanwege vakantie.
Weekend erna de 2e afspraak maar een dag van te voren belden ze op dat de medewerker nog op vakantie was.
Vorige week afspraak nummer 3 gemaakt en die was dus afgelopen maandag.

Parepare is een stad aan de kust en zo'n 150 km verderop, 150 km is in Nederland zo'n anderhalf uur. Hier zijn we 4 uur onderweg, veel wegen draaien om bergen heen en af en toe zitten er flinke gaten in het wegdek waardoor door rijden op de meeste stukken niet te doen is.

Dus 4 uur later kwamen we aan bij het immigratie kantoor. Directeur naar binnen want hij moest het één en ander overleggen voor ons visum. Half uur later komt hij naar buiten met de vraag of hij ons paspoort even mee naar binnen mocht nemen.

Ging dus voorspoedig. Echter 5 minuten later komt hij weer naar buiten en we moeten over 3 weken maar terug komen.
We hebben een 60 dagen visum en ze willen het pas verlengen in de laatste week.

Diepe diepe zucht, paar keer tot 10 tellen en maar weer op weg naar huis.



Nog wel paar leuke opmerkingen, grapje over Nederlanders:

God heeft het land geschapen waar de mensen op wonen. Uitgezonderd de hollanders, die maken zelf hun land.

En een leraar was druk aan het typen met z'n beide wijsvingers. Vroeg aan hem of hij niet met 10 vingers kon typen. Typ nu met 11, is beter toch?

Ook een rare gewoonte gezien. Viel me op wanneer de pinda's een computer opstarten, 5x achter elkaar op het bureaublad van windows op de rechtermuisknop drukken en refresh klikken.
Onze tolk Paulus ernaar gevraagd en dat was hem verteld door zijn computerleraar op school.
Waarom? Hij had geen idee..

Jos

Fotoupdate'tje

Afgelopen week druk geweest met stage, zouden eigenlijk afreizen naar Pare Pare en Makassar maar dit werd een dag van te voren afgezegd. Raken er inmiddels aan gewend.

Morgen op pad voor het visum dus ben benieuwd wat die koekenbakkers nu weer verzinnen..

Foto's in een nieuw album gezet:
Klik voor album nummer twee
En nog een linkje naar het eerste album

Jos

Vervoer en stukje van collega

Altijd leuk om rond te kijken naar alle rare fratsen die de Indonesiërs hier uit halen, vooral in het verkeer zien we de raarste dingen. Niet van alles een foto maar toch nog een paar leuke voorbeelden:

Lokale taxi die we hier veel tegen komen:


Van de week een aantal keer met de lokale bus meegereden naar school toe, zagen al een aantal keer overvolle Toyota's Kijang langs komen maar gelukkig mochten we dit nu ook een keer zelf ervaren. Normaal gesproken plek voor 7 en nu iets meer:

In totaal 15 man! En zonder klagen van medepassagiers..

Een andere kijk op het vervoer, door er een stoel van te maken:


En na een wandelingetje werden we ingehaald door dit echtpaar op de motor:


Tot zover mijn deel, hieronder volgt nog een stukje van collega Diederik.

Jos


Stukje vanaf weblog Diederik:

Zij die het verhaal van mijn vader over het onlasten met behulp van een buskaart kennen zijn in het voordeel bij een bezoek aan de Toraja. Ik wil jullie dan ook adviseren contact met hem op te nemen voor vertrek. Het fantastisch water closet, dat wij mede aan de romeinen hebben te danken, hebben onze nederlandse voorouders helaas niet ver genoeg meegenomen in de indonesische achtertuin. Gruwelijke verhalen van nederlandse vakantiegangers die op de franse camping boven een gat moeten hangen verbleken na het zien van de poep-gewoonte van de toraja. Het gat in grond komt aardig overeen met wat wij van de camping kennen, zij het iets kleiner zodat je goed moet mikken. Maar het echte schrikmoment komt als je rechts van je misgrijpt aan de muur. Helaas is ook links is geen papier te vinden. Hier tref je een groot waterreservoir, waar een klein plastik emmertje in drijft. Hoe te handelen? Met water uit het emmertje kan je doorspoelen. Men neme de linker hand, maak deze goed nat en veeg je billen. Ja ook goed achter het randje wassen! Vind je dit al ranzig? Bedenk dan dat er in veel gevallen geen wastafeltje is om je handen te wassen, nee dat kan gewoon in dezelfde ton, waar iedereen de stront achter z’n nagels vandaan pulkt. Vervolgens kan je gewoon weer aanschuiven aan tafel om daar verder te gaan met de volgende rare gewoonte van de Toraja, die het voorgaande verhaal zo mogelijk afgrijselijker maakt. Er is namelijk nog iets dat onze voorouders zijn vergeten te introduceren. Hoewel ik hier nu over draadloos internet beschik, vrijwel iedereen hier gewoon is met laptops, digitale fotografie en mobiele telefoons, eet men hier gewoon lekker zonder bestek. Juist ja! Met diezelfde hand waarmee jij zojuist je reet hebt afgeveegd zonder wc-papier. Bijgestaan door het smakken, praten met je mond vol en wagenwijd open en het laten van een boert maakt het eten echt een groot feest hier

Overigens voel ik me door dat laatste misschien juist een beetje thuis. Better out than in I say!

Rnw

Afgelopen week kreeg ik plots een mailtje van een journalist die werkt voor de wereldomroep, gericht op Indonesië.
De beste man werkt en woont in Nederland en na een interviewtje over de telefoon kwam er onderstaand artikel tevoorschijn:

Linkje artikel

En de vertaling van het artikel:

Jos Scholten werkt in het onderwijs op de school STM dominika Mengkendek Tana Toraja. Hij leeft in de gemeenschap, zag de schedel liggen en het eten van gebakken hond

Het verhaal is geschreven in zijn blog Jos @ Sulawesi. Tot februari 2010 doceert hij engineering klassen bij STM dominika en woont in het huis van de hoofdmeester. Hij houd van het leven in het midden van de dorpsgemeenschap.

Traditioneel lang en sluik blond haar en aangetrokken tot de dorpelingen. Van kleine kinderen naar grootmoeders groeten uitgewisseld met Jos. In de ogen van mensen die zelden westerlingen zien, is Jos een kopie van de opvolger van de Nederlandse troon, Prins Willem Alexander.

Via PUM
Hij doet veldwerk in de STM dominika met een vriend uit Nederland die beide studeren in het universitair onderwijs. Jos eigen middelbare school klasse in auto-engineering. Ze geven les op technische middelbare scholen in samenwerking met Nederland PUM. Organisatie van gepensioneerde managers die leiding geven kennis en praktijken in ontwikkelingslanden.

Gebakken honden
Jos dacht niet lang over het aangeboden veldwerk in Sulawesi, hoewel afgelegen en geïsoleerde locatie. Voor deze Nederlandse jongen is Toraja-cultuur zeer interessant. Traditie van begraven in de grotten was geweldig en de gewoonte van het eten van hondenvlees maakte hem nieuwsgierig. "Een docent Engels die ook een gids is, ging samen met ons het lokale voedsel eten in een restaurant. En zonder na te denken ging ik direct”, zei hij via de telefoon.

Voor Jos was het gebakken vlees welke geserveerd was zeer pittige en hij at alles. Wit gezicht plotseling rood als een roos. "Ik kan niet een smaak herkennen van het vlees. Het is zeer heet en zweette over mijn hele lichaam. De volgende dag werd ik een frequent bezoeker badkamer." Jos accepteert het als onderdeel van de culturele introductie.

Roken schedel
Net zoals de begrafenis cultuur in de grot en kliffen die vaak worden gevonden in Tanah Toraja opende zijn ogen. Hij was onder de indruk van flessen sterke drank en sigaretten die verkrijgbaar zijn in en rond een stapel van menselijke schedels en botten. 'Misschien is hun geest zo dorstig en kon niet kalmeren, "schreef hij op de blog.

Meer verrassend toen hij getuige was van middelbare scholieren in het spelen van Sepak Takraw. Benen zijn flexibel en snelheid is een vreemd gezicht voor het Nederlandse volk.
Tot dusver is Jos dankbaar om de kans te krijgen de kennis te delen, te weten nieuwe cultuur in Mengkendek Tana Toraja. Hij kan zijn ervaringen overbrengen aan zijn vrienden in Nederland via een Blog. Hoewel Mengkendek niet een grote stad, is er wel een internet cafe. Dus hij kan surfen bijna elke dag.


Erg leuk dat mijn blog ook door mensen buiten de familie en vrienden wordt gelezen! Eka Tanjung dank je wel!

Jos

Foutje Telefoonnummer

Was dus een verkeerd nummer in het Toraja blog, goeie nummer:

+6281354700381

(check, dubbel check)

p.s. Er zijn weer een aantal nieuwe foto's toegevoegd, vanaf nummertje 32 via mijn hyves ---> Foto's

De pinda

De pinda is onder te verdelen in 3 soorten:
- De ja pinda
- De ja/nee pinda
- De denkpinda

De ja pinda:

Niet heel moeilijk te raden want dit is de pinda die op elke vraag ja zegt. Leuk voorbeeld van afgelopen weekend toen we in een restaurant de rekening wouden betalen.

“Mogen we even betalen?”
“ja” (begeleid met een vriendelijk lachje)
“Hoeveel moeten we betalen?”
“ja” (zelfde lachje en innemend knikje van het hoofd)
“…”

Gebarend naar de rekening in zijn handen kregen we het bedrag te zien, 90000 Rupiah.

“90.000 Rupiah dus?”
“Ja” en wederom het lachje + knikje
“50.000 Rupiah ook goed?
“Ja” en weer het lachje + knikje

Pak dus 50.000 Rupiah en geef het aan de ober-pinda, kijkt niet begrijpend dus wijs ik naar het brieje en zeg 50.000 Rupiah.

Licht begon te branden en ze hadden er de grootste lol om, toch maar de 90000 betaald.
(Omgerekend 6 euro voor 2 personen met drinken erbij.)

De ja/nee pinda:

Deze pinda wisselt graag af met ja en nee, heeft geen enkel benul van de vragen die gesteld worden maar alles wordt beantwoord met de ene keer een ja en andere keer een nee.
Net alsof ze hopen door zo vaak mogelijk ja en nee te zeggen dat er een goed antwoord tussen zit.

Voorbeeldje in de werkplaats:

“Weet jij waar het gereedschap ligt?”
“Ja”
“Mag ik het gereedschap even bekijken?”
“Nee”
“Zit de kast op slot of?”
“Ja”
“Geen sleutel?”
“Nee”
“Hoe werken jullie hier dan?”
“Ja”

Hmm okee, hier klopt iets niet.

“Is er wel gereedschap?”
“Nee”
“Dus er is gereedschap?”
“Ja”
“ Wel of niet?”
“Nee”
“Misschien gebruiken jullie je tanden om alles los te krijgen?”
“Ja”
“Je hebt geen flauw besef van wat ik zeg of wel?”
“Nee”
“Zeker weten? “
“Ja”
“Zeker?”
“Nee”

De denk pinda:
Gelukkig is er nog de denkpinda, begrijpt in ieder geval wat er gezegd wordt of doet een goede poging om het te snappen. Is ook in staat om te zeggen dat iets niet gesnapt wordt en gelukkig zijn er toch nog een aantal die een antwoord terug geven waar over na is gedacht.


Geen verzonnen verhaal dit en we lopen bijna dagelijks tegen zulke gevallen aan. En de denk pinda is af en toe nog best moeilijk te vinden. Is dan wel weer leuk om ze een beetje de gek aan te steken zoals in de eerste twee gevallen.

Jos