Afgelopen maandag zijn we met vijf man sterk afgereisd naar Parepare. We moesten namelijk ons visum verlengen.
2 weken terug was de eerste afspraak, deze ging niet door vanwege vakantie.
Weekend erna de 2e afspraak maar een dag van te voren belden ze op dat de medewerker nog op vakantie was.
Vorige week afspraak nummer 3 gemaakt en die was dus afgelopen maandag.
Parepare is een stad aan de kust en zo'n 150 km verderop, 150 km is in Nederland zo'n anderhalf uur. Hier zijn we 4 uur onderweg, veel wegen draaien om bergen heen en af en toe zitten er flinke gaten in het wegdek waardoor door rijden op de meeste stukken niet te doen is.
Dus 4 uur later kwamen we aan bij het immigratie kantoor. Directeur naar binnen want hij moest het één en ander overleggen voor ons visum. Half uur later komt hij naar buiten met de vraag of hij ons paspoort even mee naar binnen mocht nemen.
Ging dus voorspoedig. Echter 5 minuten later komt hij weer naar buiten en we moeten over 3 weken maar terug komen.
We hebben een 60 dagen visum en ze willen het pas verlengen in de laatste week.
Diepe diepe zucht, paar keer tot 10 tellen en maar weer op weg naar huis.
Nog wel paar leuke opmerkingen, grapje over Nederlanders:
God heeft het land geschapen waar de mensen op wonen. Uitgezonderd de hollanders, die maken zelf hun land.
En een leraar was druk aan het typen met z'n beide wijsvingers. Vroeg aan hem of hij niet met 10 vingers kon typen. Typ nu met 11, is beter toch?
Ook een rare gewoonte gezien. Viel me op wanneer de pinda's een computer opstarten, 5x achter elkaar op het bureaublad van windows op de rechtermuisknop drukken en refresh klikken.
Onze tolk Paulus ernaar gevraagd en dat was hem verteld door zijn computerleraar op school.
Waarom? Hij had geen idee..
Jos
donderdag 1 oktober 2009
zondag 27 september 2009
Fotoupdate'tje
Afgelopen week druk geweest met stage, zouden eigenlijk afreizen naar Pare Pare en Makassar maar dit werd een dag van te voren afgezegd. Raken er inmiddels aan gewend.
Morgen op pad voor het visum dus ben benieuwd wat die koekenbakkers nu weer verzinnen..
Foto's in een nieuw album gezet:
Klik voor album nummer twee
En nog een linkje naar het eerste album
Jos
Morgen op pad voor het visum dus ben benieuwd wat die koekenbakkers nu weer verzinnen..
Foto's in een nieuw album gezet:
Klik voor album nummer twee
En nog een linkje naar het eerste album
Jos
vrijdag 25 september 2009
Vervoer en stukje van collega
Altijd leuk om rond te kijken naar alle rare fratsen die de Indonesiërs hier uit halen, vooral in het verkeer zien we de raarste dingen. Niet van alles een foto maar toch nog een paar leuke voorbeelden:
Lokale taxi die we hier veel tegen komen:
Van de week een aantal keer met de lokale bus meegereden naar school toe, zagen al een aantal keer overvolle Toyota's Kijang langs komen maar gelukkig mochten we dit nu ook een keer zelf ervaren. Normaal gesproken plek voor 7 en nu iets meer:
In totaal 15 man! En zonder klagen van medepassagiers..
Een andere kijk op het vervoer, door er een stoel van te maken:
En na een wandelingetje werden we ingehaald door dit echtpaar op de motor:
Tot zover mijn deel, hieronder volgt nog een stukje van collega Diederik.
Jos
Stukje vanaf weblog Diederik:
Zij die het verhaal van mijn vader over het onlasten met behulp van een buskaart kennen zijn in het voordeel bij een bezoek aan de Toraja. Ik wil jullie dan ook adviseren contact met hem op te nemen voor vertrek. Het fantastisch water closet, dat wij mede aan de romeinen hebben te danken, hebben onze nederlandse voorouders helaas niet ver genoeg meegenomen in de indonesische achtertuin. Gruwelijke verhalen van nederlandse vakantiegangers die op de franse camping boven een gat moeten hangen verbleken na het zien van de poep-gewoonte van de toraja. Het gat in grond komt aardig overeen met wat wij van de camping kennen, zij het iets kleiner zodat je goed moet mikken. Maar het echte schrikmoment komt als je rechts van je misgrijpt aan de muur. Helaas is ook links is geen papier te vinden. Hier tref je een groot waterreservoir, waar een klein plastik emmertje in drijft. Hoe te handelen? Met water uit het emmertje kan je doorspoelen. Men neme de linker hand, maak deze goed nat en veeg je billen. Ja ook goed achter het randje wassen! Vind je dit al ranzig? Bedenk dan dat er in veel gevallen geen wastafeltje is om je handen te wassen, nee dat kan gewoon in dezelfde ton, waar iedereen de stront achter z’n nagels vandaan pulkt. Vervolgens kan je gewoon weer aanschuiven aan tafel om daar verder te gaan met de volgende rare gewoonte van de Toraja, die het voorgaande verhaal zo mogelijk afgrijselijker maakt. Er is namelijk nog iets dat onze voorouders zijn vergeten te introduceren. Hoewel ik hier nu over draadloos internet beschik, vrijwel iedereen hier gewoon is met laptops, digitale fotografie en mobiele telefoons, eet men hier gewoon lekker zonder bestek. Juist ja! Met diezelfde hand waarmee jij zojuist je reet hebt afgeveegd zonder wc-papier. Bijgestaan door het smakken, praten met je mond vol en wagenwijd open en het laten van een boert maakt het eten echt een groot feest hier
Overigens voel ik me door dat laatste misschien juist een beetje thuis. Better out than in I say!
Lokale taxi die we hier veel tegen komen:
Van de week een aantal keer met de lokale bus meegereden naar school toe, zagen al een aantal keer overvolle Toyota's Kijang langs komen maar gelukkig mochten we dit nu ook een keer zelf ervaren. Normaal gesproken plek voor 7 en nu iets meer:
In totaal 15 man! En zonder klagen van medepassagiers..
Een andere kijk op het vervoer, door er een stoel van te maken:
En na een wandelingetje werden we ingehaald door dit echtpaar op de motor:
Tot zover mijn deel, hieronder volgt nog een stukje van collega Diederik.
Jos
Stukje vanaf weblog Diederik:
Zij die het verhaal van mijn vader over het onlasten met behulp van een buskaart kennen zijn in het voordeel bij een bezoek aan de Toraja. Ik wil jullie dan ook adviseren contact met hem op te nemen voor vertrek. Het fantastisch water closet, dat wij mede aan de romeinen hebben te danken, hebben onze nederlandse voorouders helaas niet ver genoeg meegenomen in de indonesische achtertuin. Gruwelijke verhalen van nederlandse vakantiegangers die op de franse camping boven een gat moeten hangen verbleken na het zien van de poep-gewoonte van de toraja. Het gat in grond komt aardig overeen met wat wij van de camping kennen, zij het iets kleiner zodat je goed moet mikken. Maar het echte schrikmoment komt als je rechts van je misgrijpt aan de muur. Helaas is ook links is geen papier te vinden. Hier tref je een groot waterreservoir, waar een klein plastik emmertje in drijft. Hoe te handelen? Met water uit het emmertje kan je doorspoelen. Men neme de linker hand, maak deze goed nat en veeg je billen. Ja ook goed achter het randje wassen! Vind je dit al ranzig? Bedenk dan dat er in veel gevallen geen wastafeltje is om je handen te wassen, nee dat kan gewoon in dezelfde ton, waar iedereen de stront achter z’n nagels vandaan pulkt. Vervolgens kan je gewoon weer aanschuiven aan tafel om daar verder te gaan met de volgende rare gewoonte van de Toraja, die het voorgaande verhaal zo mogelijk afgrijselijker maakt. Er is namelijk nog iets dat onze voorouders zijn vergeten te introduceren. Hoewel ik hier nu over draadloos internet beschik, vrijwel iedereen hier gewoon is met laptops, digitale fotografie en mobiele telefoons, eet men hier gewoon lekker zonder bestek. Juist ja! Met diezelfde hand waarmee jij zojuist je reet hebt afgeveegd zonder wc-papier. Bijgestaan door het smakken, praten met je mond vol en wagenwijd open en het laten van een boert maakt het eten echt een groot feest hier
Overigens voel ik me door dat laatste misschien juist een beetje thuis. Better out than in I say!
zondag 20 september 2009
Rnw
Afgelopen week kreeg ik plots een mailtje van een journalist die werkt voor de wereldomroep, gericht op Indonesië.
De beste man werkt en woont in Nederland en na een interviewtje over de telefoon kwam er onderstaand artikel tevoorschijn:
Linkje artikel
En de vertaling van het artikel:
Jos Scholten werkt in het onderwijs op de school STM dominika Mengkendek Tana Toraja. Hij leeft in de gemeenschap, zag de schedel liggen en het eten van gebakken hond
Het verhaal is geschreven in zijn blog Jos @ Sulawesi. Tot februari 2010 doceert hij engineering klassen bij STM dominika en woont in het huis van de hoofdmeester. Hij houd van het leven in het midden van de dorpsgemeenschap.
Traditioneel lang en sluik blond haar en aangetrokken tot de dorpelingen. Van kleine kinderen naar grootmoeders groeten uitgewisseld met Jos. In de ogen van mensen die zelden westerlingen zien, is Jos een kopie van de opvolger van de Nederlandse troon, Prins Willem Alexander.
Via PUM
Hij doet veldwerk in de STM dominika met een vriend uit Nederland die beide studeren in het universitair onderwijs. Jos eigen middelbare school klasse in auto-engineering. Ze geven les op technische middelbare scholen in samenwerking met Nederland PUM. Organisatie van gepensioneerde managers die leiding geven kennis en praktijken in ontwikkelingslanden.
Gebakken honden
Jos dacht niet lang over het aangeboden veldwerk in Sulawesi, hoewel afgelegen en geïsoleerde locatie. Voor deze Nederlandse jongen is Toraja-cultuur zeer interessant. Traditie van begraven in de grotten was geweldig en de gewoonte van het eten van hondenvlees maakte hem nieuwsgierig. "Een docent Engels die ook een gids is, ging samen met ons het lokale voedsel eten in een restaurant. En zonder na te denken ging ik direct”, zei hij via de telefoon.
Voor Jos was het gebakken vlees welke geserveerd was zeer pittige en hij at alles. Wit gezicht plotseling rood als een roos. "Ik kan niet een smaak herkennen van het vlees. Het is zeer heet en zweette over mijn hele lichaam. De volgende dag werd ik een frequent bezoeker badkamer." Jos accepteert het als onderdeel van de culturele introductie.
Roken schedel
Net zoals de begrafenis cultuur in de grot en kliffen die vaak worden gevonden in Tanah Toraja opende zijn ogen. Hij was onder de indruk van flessen sterke drank en sigaretten die verkrijgbaar zijn in en rond een stapel van menselijke schedels en botten. 'Misschien is hun geest zo dorstig en kon niet kalmeren, "schreef hij op de blog.
Meer verrassend toen hij getuige was van middelbare scholieren in het spelen van Sepak Takraw. Benen zijn flexibel en snelheid is een vreemd gezicht voor het Nederlandse volk.
Tot dusver is Jos dankbaar om de kans te krijgen de kennis te delen, te weten nieuwe cultuur in Mengkendek Tana Toraja. Hij kan zijn ervaringen overbrengen aan zijn vrienden in Nederland via een Blog. Hoewel Mengkendek niet een grote stad, is er wel een internet cafe. Dus hij kan surfen bijna elke dag.
Erg leuk dat mijn blog ook door mensen buiten de familie en vrienden wordt gelezen! Eka Tanjung dank je wel!
Jos
De beste man werkt en woont in Nederland en na een interviewtje over de telefoon kwam er onderstaand artikel tevoorschijn:
Linkje artikel
En de vertaling van het artikel:
Jos Scholten werkt in het onderwijs op de school STM dominika Mengkendek Tana Toraja. Hij leeft in de gemeenschap, zag de schedel liggen en het eten van gebakken hond
Het verhaal is geschreven in zijn blog Jos @ Sulawesi. Tot februari 2010 doceert hij engineering klassen bij STM dominika en woont in het huis van de hoofdmeester. Hij houd van het leven in het midden van de dorpsgemeenschap.
Traditioneel lang en sluik blond haar en aangetrokken tot de dorpelingen. Van kleine kinderen naar grootmoeders groeten uitgewisseld met Jos. In de ogen van mensen die zelden westerlingen zien, is Jos een kopie van de opvolger van de Nederlandse troon, Prins Willem Alexander.
Via PUM
Hij doet veldwerk in de STM dominika met een vriend uit Nederland die beide studeren in het universitair onderwijs. Jos eigen middelbare school klasse in auto-engineering. Ze geven les op technische middelbare scholen in samenwerking met Nederland PUM. Organisatie van gepensioneerde managers die leiding geven kennis en praktijken in ontwikkelingslanden.
Gebakken honden
Jos dacht niet lang over het aangeboden veldwerk in Sulawesi, hoewel afgelegen en geïsoleerde locatie. Voor deze Nederlandse jongen is Toraja-cultuur zeer interessant. Traditie van begraven in de grotten was geweldig en de gewoonte van het eten van hondenvlees maakte hem nieuwsgierig. "Een docent Engels die ook een gids is, ging samen met ons het lokale voedsel eten in een restaurant. En zonder na te denken ging ik direct”, zei hij via de telefoon.
Voor Jos was het gebakken vlees welke geserveerd was zeer pittige en hij at alles. Wit gezicht plotseling rood als een roos. "Ik kan niet een smaak herkennen van het vlees. Het is zeer heet en zweette over mijn hele lichaam. De volgende dag werd ik een frequent bezoeker badkamer." Jos accepteert het als onderdeel van de culturele introductie.
Roken schedel
Net zoals de begrafenis cultuur in de grot en kliffen die vaak worden gevonden in Tanah Toraja opende zijn ogen. Hij was onder de indruk van flessen sterke drank en sigaretten die verkrijgbaar zijn in en rond een stapel van menselijke schedels en botten. 'Misschien is hun geest zo dorstig en kon niet kalmeren, "schreef hij op de blog.
Meer verrassend toen hij getuige was van middelbare scholieren in het spelen van Sepak Takraw. Benen zijn flexibel en snelheid is een vreemd gezicht voor het Nederlandse volk.
Tot dusver is Jos dankbaar om de kans te krijgen de kennis te delen, te weten nieuwe cultuur in Mengkendek Tana Toraja. Hij kan zijn ervaringen overbrengen aan zijn vrienden in Nederland via een Blog. Hoewel Mengkendek niet een grote stad, is er wel een internet cafe. Dus hij kan surfen bijna elke dag.
Erg leuk dat mijn blog ook door mensen buiten de familie en vrienden wordt gelezen! Eka Tanjung dank je wel!
Jos
donderdag 17 september 2009
Foutje Telefoonnummer
Was dus een verkeerd nummer in het Toraja blog, goeie nummer:
+6281354700381
(check, dubbel check)
p.s. Er zijn weer een aantal nieuwe foto's toegevoegd, vanaf nummertje 32 via mijn hyves ---> Foto's
+6281354700381
(check, dubbel check)
p.s. Er zijn weer een aantal nieuwe foto's toegevoegd, vanaf nummertje 32 via mijn hyves ---> Foto's
De pinda
De pinda is onder te verdelen in 3 soorten:
- De ja pinda
- De ja/nee pinda
- De denkpinda
De ja pinda:
Niet heel moeilijk te raden want dit is de pinda die op elke vraag ja zegt. Leuk voorbeeld van afgelopen weekend toen we in een restaurant de rekening wouden betalen.
“Mogen we even betalen?”
“ja” (begeleid met een vriendelijk lachje)
“Hoeveel moeten we betalen?”
“ja” (zelfde lachje en innemend knikje van het hoofd)
“…”
Gebarend naar de rekening in zijn handen kregen we het bedrag te zien, 90000 Rupiah.
“90.000 Rupiah dus?”
“Ja” en wederom het lachje + knikje
“50.000 Rupiah ook goed?
“Ja” en weer het lachje + knikje
Pak dus 50.000 Rupiah en geef het aan de ober-pinda, kijkt niet begrijpend dus wijs ik naar het brieje en zeg 50.000 Rupiah.
Licht begon te branden en ze hadden er de grootste lol om, toch maar de 90000 betaald.
(Omgerekend 6 euro voor 2 personen met drinken erbij.)
De ja/nee pinda:
Deze pinda wisselt graag af met ja en nee, heeft geen enkel benul van de vragen die gesteld worden maar alles wordt beantwoord met de ene keer een ja en andere keer een nee.
Net alsof ze hopen door zo vaak mogelijk ja en nee te zeggen dat er een goed antwoord tussen zit.
Voorbeeldje in de werkplaats:
“Weet jij waar het gereedschap ligt?”
“Ja”
“Mag ik het gereedschap even bekijken?”
“Nee”
“Zit de kast op slot of?”
“Ja”
“Geen sleutel?”
“Nee”
“Hoe werken jullie hier dan?”
“Ja”
Hmm okee, hier klopt iets niet.
“Is er wel gereedschap?”
“Nee”
“Dus er is gereedschap?”
“Ja”
“ Wel of niet?”
“Nee”
“Misschien gebruiken jullie je tanden om alles los te krijgen?”
“Ja”
“Je hebt geen flauw besef van wat ik zeg of wel?”
“Nee”
“Zeker weten? “
“Ja”
“Zeker?”
“Nee”
De denk pinda:
Gelukkig is er nog de denkpinda, begrijpt in ieder geval wat er gezegd wordt of doet een goede poging om het te snappen. Is ook in staat om te zeggen dat iets niet gesnapt wordt en gelukkig zijn er toch nog een aantal die een antwoord terug geven waar over na is gedacht.
Geen verzonnen verhaal dit en we lopen bijna dagelijks tegen zulke gevallen aan. En de denk pinda is af en toe nog best moeilijk te vinden. Is dan wel weer leuk om ze een beetje de gek aan te steken zoals in de eerste twee gevallen.
Jos
- De ja pinda
- De ja/nee pinda
- De denkpinda
De ja pinda:
Niet heel moeilijk te raden want dit is de pinda die op elke vraag ja zegt. Leuk voorbeeld van afgelopen weekend toen we in een restaurant de rekening wouden betalen.
“Mogen we even betalen?”
“ja” (begeleid met een vriendelijk lachje)
“Hoeveel moeten we betalen?”
“ja” (zelfde lachje en innemend knikje van het hoofd)
“…”
Gebarend naar de rekening in zijn handen kregen we het bedrag te zien, 90000 Rupiah.
“90.000 Rupiah dus?”
“Ja” en wederom het lachje + knikje
“50.000 Rupiah ook goed?
“Ja” en weer het lachje + knikje
Pak dus 50.000 Rupiah en geef het aan de ober-pinda, kijkt niet begrijpend dus wijs ik naar het brieje en zeg 50.000 Rupiah.
Licht begon te branden en ze hadden er de grootste lol om, toch maar de 90000 betaald.
(Omgerekend 6 euro voor 2 personen met drinken erbij.)
De ja/nee pinda:
Deze pinda wisselt graag af met ja en nee, heeft geen enkel benul van de vragen die gesteld worden maar alles wordt beantwoord met de ene keer een ja en andere keer een nee.
Net alsof ze hopen door zo vaak mogelijk ja en nee te zeggen dat er een goed antwoord tussen zit.
Voorbeeldje in de werkplaats:
“Weet jij waar het gereedschap ligt?”
“Ja”
“Mag ik het gereedschap even bekijken?”
“Nee”
“Zit de kast op slot of?”
“Ja”
“Geen sleutel?”
“Nee”
“Hoe werken jullie hier dan?”
“Ja”
Hmm okee, hier klopt iets niet.
“Is er wel gereedschap?”
“Nee”
“Dus er is gereedschap?”
“Ja”
“ Wel of niet?”
“Nee”
“Misschien gebruiken jullie je tanden om alles los te krijgen?”
“Ja”
“Je hebt geen flauw besef van wat ik zeg of wel?”
“Nee”
“Zeker weten? “
“Ja”
“Zeker?”
“Nee”
De denk pinda:
Gelukkig is er nog de denkpinda, begrijpt in ieder geval wat er gezegd wordt of doet een goede poging om het te snappen. Is ook in staat om te zeggen dat iets niet gesnapt wordt en gelukkig zijn er toch nog een aantal die een antwoord terug geven waar over na is gedacht.
Geen verzonnen verhaal dit en we lopen bijna dagelijks tegen zulke gevallen aan. En de denk pinda is af en toe nog best moeilijk te vinden. Is dan wel weer leuk om ze een beetje de gek aan te steken zoals in de eerste twee gevallen.
Jos
maandag 14 september 2009
Makale
Eerst even een paar kaartjes zodat je weet waar wij onze onzin zitten te verkopen:
Indonesië dus:
Op Sulawesi, het eiland rechtsboven Jakarta:
En onderdak gevonden bij de directeur van de school, in de plaats Makale. Ongeveer in het midden van Sulawesi:
De school waar de stage plaats vindt, ligt in Mebali. Hemelsbreed 5 km verderop maar deze plaatsen liggen middenin gebergte en toch nog een half uur rijden om bij de school te komen.
Dit weekend zijn we afgereisd naar Palopo, op de kaart aan de rechterkant van Makale aan de zee, samen met 2 leraren. In korte tijd zijn ze allebei al vrienden geworden en we gingen op bezoek bij de vrouw en kinderen van één van hun.
En het was weer gelijk raak met mijn blonde kop, kwamen binnen in een soort opvanghuis vol met kinderen. Eerst keken ze voorzichtig om een hoekje want zo'n grote man met blond haar hadden ze nog niet gezien. Lachen gieren brullen zodra hij hun kant opkeek en toen die rare man achter ze aan begon te rennen was het feest helemaal compleet.
Toen op zoek naar een hotel. Al lopend door de straat komen we de volgende groep kinderen tegen en daar kwamen we ook even niet meer vanaf. De achtervolging was een feit: (Klikklik)
En niet alleen met kinderen, veel mensen die omkijken als we langs lopen en sommige vrouwen van tweemaal mijn leeftijd worden verlegen als ik alleen al in dezelfde ruimte ben. Zoals bijvoorbeeld tijdens de stage op school.
Werd op onze vriendensite al vergeleken met prins Willem-alexander, ten minste dat ik me voordeed als onze prins. Na weer een fotosessie met mensen die we tegen komen en gelijk op de foto willen zul je dat wel bijna gaan denken.
Zo vervelend is het eigenlijk niet, veel mensen vinden het prachtig en beginnen te lachen en enthousiast te zwaaien of schreeuwen in het voorbij gaan: 'Hello Mister!!'
Als we ze daarmee een lol kunnen doen zwaai ik maar vrolijk terug..
Ohw ja het weekend. Was gezellig en een heel mooi strand bezocht, sprookjesachtig mooi. Praktisch geen tourisme en vraag me echt af waarom niet, water had een heerlijke temperatuur om in rond te dobberen en met gebergtes op de achtergrond, palmboompjes en natuurlijk strand was het bijna compleet. Zal binnenkort is even een fototje posten op mijn hyves.
Voor de rest bij de familie thuis gegeten en even rustig aan gedaan in een hotel met zwembad en eindelijk weer een warme douche.
Op onze kamer namelijk alleen de stand koud, niet prettig in de ochtend maar na weer een warme dag wel heerlijk op het eind van de middag.
Deze week is het vakantie hier. Aankomend weekend is het suikerfeest en de week ervoor en erna is het dus vakantie voor de scholen alhoewel we toch in een christelijk gebied zitten. Deze week nemen we zelf ook vrij want we moeten ons visum nog verlengen en daarvoor zijn we al een dag heen en een dag terug reizen kwijt. Ben benieuwd waar we nu weer tegen aan lopen met het visum..
Meer foto's volgen nog via mijn hyves deze week.
Jos
Indonesië dus:
Op Sulawesi, het eiland rechtsboven Jakarta:
En onderdak gevonden bij de directeur van de school, in de plaats Makale. Ongeveer in het midden van Sulawesi:
De school waar de stage plaats vindt, ligt in Mebali. Hemelsbreed 5 km verderop maar deze plaatsen liggen middenin gebergte en toch nog een half uur rijden om bij de school te komen.
Dit weekend zijn we afgereisd naar Palopo, op de kaart aan de rechterkant van Makale aan de zee, samen met 2 leraren. In korte tijd zijn ze allebei al vrienden geworden en we gingen op bezoek bij de vrouw en kinderen van één van hun.
En het was weer gelijk raak met mijn blonde kop, kwamen binnen in een soort opvanghuis vol met kinderen. Eerst keken ze voorzichtig om een hoekje want zo'n grote man met blond haar hadden ze nog niet gezien. Lachen gieren brullen zodra hij hun kant opkeek en toen die rare man achter ze aan begon te rennen was het feest helemaal compleet.
Toen op zoek naar een hotel. Al lopend door de straat komen we de volgende groep kinderen tegen en daar kwamen we ook even niet meer vanaf. De achtervolging was een feit: (Klikklik)
En niet alleen met kinderen, veel mensen die omkijken als we langs lopen en sommige vrouwen van tweemaal mijn leeftijd worden verlegen als ik alleen al in dezelfde ruimte ben. Zoals bijvoorbeeld tijdens de stage op school.
Werd op onze vriendensite al vergeleken met prins Willem-alexander, ten minste dat ik me voordeed als onze prins. Na weer een fotosessie met mensen die we tegen komen en gelijk op de foto willen zul je dat wel bijna gaan denken.
Zo vervelend is het eigenlijk niet, veel mensen vinden het prachtig en beginnen te lachen en enthousiast te zwaaien of schreeuwen in het voorbij gaan: 'Hello Mister!!'
Als we ze daarmee een lol kunnen doen zwaai ik maar vrolijk terug..
Ohw ja het weekend. Was gezellig en een heel mooi strand bezocht, sprookjesachtig mooi. Praktisch geen tourisme en vraag me echt af waarom niet, water had een heerlijke temperatuur om in rond te dobberen en met gebergtes op de achtergrond, palmboompjes en natuurlijk strand was het bijna compleet. Zal binnenkort is even een fototje posten op mijn hyves.
Voor de rest bij de familie thuis gegeten en even rustig aan gedaan in een hotel met zwembad en eindelijk weer een warme douche.
Op onze kamer namelijk alleen de stand koud, niet prettig in de ochtend maar na weer een warme dag wel heerlijk op het eind van de middag.
Deze week is het vakantie hier. Aankomend weekend is het suikerfeest en de week ervoor en erna is het dus vakantie voor de scholen alhoewel we toch in een christelijk gebied zitten. Deze week nemen we zelf ook vrij want we moeten ons visum nog verlengen en daarvoor zijn we al een dag heen en een dag terug reizen kwijt. Ben benieuwd waar we nu weer tegen aan lopen met het visum..
Meer foto's volgen nog via mijn hyves deze week.
Jos
Abonneren op:
Posts (Atom)